“Bê þubhe dawîya kar (qîyamet) li pêþîya we ye. Mirina ku we hinartîye jî li piþt we ye. Bes, (barên xwe) sivik bikin û bikevin navê (bigihîjîn wan kesê ku li pêþya we çûne). Lewra evê ji we ewil çûye, li hêvîya evê paþîn e.”
Merhûm Seyyid Rezî waha dibêje: “Li gorî min (evan gotina), piþtî gotinên Xweda û Resûlê Ekrem, ji hemî gotina bilindtir in. Cumleyek weka “Bes, (barê xwe) sivik bikin, bikevin navê” vê cumle tune ku ewqas bi me’ne be û ewqas jî hatibe kurt kirin. Bi rastî ev, gotinek gelek bi hikmet e ku tînîtîya ‘ilmê radike. Min di kitêba xwe ya “El Xesais” de jî behsa mezinahî û bilindahî ya vê gotinê kirîye.
Gehiþtandina Seîdên nû bo civaka ji serokan mehrûm, zimanê Kurdî di þert û mercên zor da parastin, Milletê Kurd yê ku hatî veþartin ji nû ve derxistin û bî qelîte avakirin û pêþve birin, axiret û diny
Ji Enes b. Mâlîk (r.a) hatiye rîwayetkirin:
"Demekî em li mizgeftê bi pêxember (s.a.v) re runiþti bun. Vê gavê kesekî li ser devê hate deva xwe li mizgeftê mexel kir/ xiya kir û paþê ew girê da. Paþê:
Pirsî, Muhammed ji we kî ye? Pêxember di nava sehaban de paldabu runiþti bu. Me jê re got:
Tobe, tê maneya zivirandin û poþmanbunê. Yano li gor emr û hukmê Îslamê terikandina tiþtên heram û qedexe û kirina tiþtên mubah û helal e.
